कथा: सुहाग रातको संकेत

कथा: सुहाग रातको संकेत

.
विवाहको रात अर्थात् सुहाग रात मै उसले
त्यो दिनको संकेत दिएकी थिई | विवाह गरेर
ल्याइएकी नया दुलही लाज हुनु पर्ने, डर
हुनुपर्ने, धैर्यता हुनुपर्ने, तर त्यस्तो थिएन |
पहिलो रात म कोठाभित्र जानासाथ उसले नै
मलाई अँगालो हाली | म छक्क परें | उ
मेरो छातीमुनि लुकी | म थाकेको थिएँ | मलाई
सुहागरातको केहि परबाह थिएन | म
खाटमा पल्टिएँ | उसले टेरिन | मेरो शरीर
माथि पल्टिई | म अर्कोतिर कोल्टीएं |
उसले मुख फोरी, "आज हाम्रो सुहाग रात !"
म जुरुक्क उठें र सम्झाएँ, "आज मात्र हैन अब त
सिंगो जीवन हाम्रै लागि हो, आजलाई बित्न देउ
|"
यसो भन्दै गर्दा मेरो एक हात
उसको शीरमा कपाल सुम्सुम्याउन पुगेको थियो |
अर्को हात उसका गालामा अडेर
उसको अधरमा रंग भर्दै थियो |
मेरो छातीमा टाँसिएको उसको शीर
मेरा आँखातिर फर्कियो | मुसाको शिकार गर्न
लागेको बिरालाका आँखा झैं मेरा आँखामा डस्न
खोजी उसले | उसको शरीर तातेको र तनक्क
तन्केको थियो | उ कामुक देखिई |
मेरो हातको सुम्सुम्याईले
गर्दा उसका कपालका त्यान्द्राहरु फुकेर
छरपस्ट भैसकेका थिए |
उसको उद्देश्यमा लालसा थियो, शारीरिक
प्यास तृप्त गराउने, मैले त्यहि थाहा पाएं |
मेरो काउन्टर अफरलाई इन्कार गर्दै भनी,
"मेरो जीवनमा यो दिन फेरी फर्कने छैन, म
यो दिनको शुख र खुशीबाट बन्चित हुन चाहन्न
|"
मैले फकाएं, " तिमि पीडाले छट्पटाउनेछौ |"
"मलाई जस्तो सुकै पिडा मन्जुर छ" उ कठोर भई
|
उसको बोलि र ब्यबहारले मलाई एक पटक सोच्न
बाध्य गरायो | यद्यपी उसका इच्छाहरुलाई
इन्कार गर्ने शव्द थिएनन् मसंग |
जवर्जस्ती तवरले
उसका इच्छा मार्दा भोलि समाजमा मलाई
नामर्दको परिचय दिलाउली भन्ने डर थियो |
तर म एउटा प्यासी मनको चितुवा किन
आफ्नो शिकार त्याग गरौँ? उसको शीर उठाएर
अधरमा चुम्बन गरें | मुसुक्क हाँसेर
स्वीकारोक्ति दिएँ | त्यतिखेर उसले
मेरो जुँगालाई कामुक देखेको हुनुपर्छ, नाकै
मुनि म्वाई खाई |
उसका हात कति छिटो अगाडी आए, मैले देखिन |
मैले सुरक्षा अपनाउन खोजेको थिएँ, उसले
त्यसलाई हुत्याई |
मैले आस्चार्य मान्दै सोधें |
उसले फर्काई |
मैले उत्सुकता देखाएँ, "किन?"
उ कडकिई |
यति भए मलाई पुग्यो, चड्कन लगाएँ गालामा |
आँशु झार्दै अर्कोपट्टि पल्टिई |
म रातभर उसैलाई सोच्दै रहें |
आँखामा निन्द्रा परेन |
आफ्नै साजनलाई ताजन दिनु परेकोमा म आफैलाई
निको लागिरहेको थिएन | दिनभरी धेरैले
सोधीखोजी गरे के भयो दुलहीलाई भनेर | घोसे
भएरै टारी | मेरो अनुहारमा फर्केर पनि हेरिन
| बेलुकी बेलैमा गएर घोप्टिछ खाटमा | मसंग
साह्रै रिसाएकी हुनुपर्छ | विस्तारै गएर
एउटा हात छामें | चिसो थियो |
सारीको सप्को अनुहारबाट हटाएँ | कपालले पुरै
अनुहार छोपेको रैछ | कपाल पनि पन्छाएं |
उज्यालो अनुहार र रसिलो ओठ देखेर म मातिएं |
अब लिपस्टिक किनिदिन मलाई पैसाको लोभ
नलाग्ने भयो | कमसेकम आधा त मै डसीहाल्छु |
निधार छामें | धेरै तातेको रैछ | कपाल दुखेछ
क्यारे | गालामा म्वाई खान मन लग्यो |
मेरो नाक क्याच्च भयो | म्वाई खान खोज्दा-
खोज्दै टाउको उठाइछ | नाकमा नमज्जाले
लाग्यो | म रन्थनियें | उ किन उठेकी थिई
कुन्नि कारण बुझ्न चाहिनँ | नाक
दुखाइको पिडा सहन नसकेर पल्टिएँ | एउटै
ओच्छ्यानमा आफ्नै प्यारीसंग टाढीनुपर्ने
विवशता अजीवको लाग्यो |
चार औंलाको छाप मैतालु पुर्याउन जांदासम्म
हटेका थिएनन् | उ
अलि आतिएकी जस्तो लाग्यो | त्यो दिन
उसका ओठमा मैले नै लिपस्टिक दलिदिएँ | मैले
उसलाई खुसि पार्नु थियो ताकी उसले माइत
पुगेर नखरा पार्नु नपरोस् | उसका हरेक
क्रियाकलाप म नियाल्दै थिएँ | उ आफ्ना हरेक
अंगहरुमा हात पुर्याउँदा सचेत हुन्थी | शायद
तिनका रक्षकले उसलाई ती अंगहरु चलाउन बन्देज
लगाएको छ | हो त मै त हुँ तिनको रक्षक |
मलाई त्यसको अधिकार छ | म आफै गएँ
उसको चोली मिलाइदिन | उसले
निलो चोली निकाली | मैले त्यसको अर्थ
सम्झीएँ | निलो चोली छातीमा टिमिक्क
भयो | उसका ओठमा अझै हाँसो आउन सकेको थिएन
| रातो साडी निकाल्दै गर्दा उ
अलि निहुरेकी थिई | चुम्बकले फलामलाई झैं
उसको सलक्क परेको सुरिलो शरीरले मलाई
खिच्यो | म बत्तिएर उसको कम्मर समाउन पगेछु
| उ झस्कीई | मेरा हात चोलीमाथि चिप्लिन
थालेछन् | मलाई त्यसको होसै थिएन | एक पटक
होसमा आउँदा उसका ओठमा लिपिएको लिपस्टिक
सबै लत्पतिएको पाएँ | उसका गालाहरु रंगिन
भैसकेका थिए |
मल्मल्को बिच्छ्यौना माथि पल्टिदा उ
निदाएजस्तो गरी | उसको शरीरबाट रगत
चुहिन लागे झैं रातो दखिन्थ्यो |
मेरा औंलाका हरेक स्पर्शले उ कुत्कुतिन्थी |
मेरो शरीरमा कम्पन उत्पन्न भयो | म
थरररर्रर... काम्न लागें | अब म् होस् गुमाएर
अरु क्रिडा गर्न सक्ने अवस्थामा थिइनँ |
मैले उसका गाला सुम्सुम्याउदै बिस्तारै बोलाएँ,
"एई ! उठ !